Tja

Tja

‘Dat meen je niet, daar geef je toch geen toestemming voor, ‘ zei ik een maand geleden tegen mijn moeder. Ze had me net verteld dat een filmploeg mijn vaders spoed-opname in het ziekenhuis had vastgelegd. Ik moest er niet aan denken. Lig je daar in je onderbroekje, op een kwetsbaar moment in je leven en dan hangt er een cameraman boven je bed. Maar wat mijn vader en moeder samen beleven is hun verhaal. Ik ben er deel van, maar het pronkstuk zijn ze toch echt zelf. Ik heb het maar te respecteren dat ze hun ‘fifteen minutes of fame’ aan sbs hebben gegeven.

Een gewone dinsdagmiddag, we zitten op de bank, Ries en ik. Te kijken naar een herhaling van het tv programma: Traumacenter. Ik doe alsof het een homevideo is en Ries heeft een hand schuin over zijn ogen. Want het is een beetje meer dan we aankunnen. Mijn vaders verschrikte hoofd. Zijn opmerking dat het mijn moeders schuld was, die longontsteking. Van haar mag hij namelijk niet binnen roken. Ik snap zo’n grapje, maar begrijpt de rest van Nederland dat ook? Moeten die teennagels trouwens zo lang in beeld? Kunnen ze nog meer inzoomen op de angst in zijn ogen? En waarom hebben wij zo’n grote televisie!? ‘Het echtpaar de Vries hoopt op een goeie afloop,’ met die woorden eindigt het programma.

Tja.

‘Het is longkanker, uitgezaaid en niet te genezen,’ vertelde mijn broer me vorige week aan de telefoon. Hij vertelde meer, maar dat kwam niet binnen. Mijn vader gaat dood, speelde een heel verkeerde drum in mijn hoofd.

De dag erop zat ik aan zijn bed en vond ik een terneergeslagen man. Er ging een weekend overheen. Toen we er gisteren waren, was het mijn vader weer, in dat bed. Met praatjes en grapjes en meer kleur op zijn wangen dan de weken ervoor. Trek in een saucijzenbroodje, had hij ook. En al gebruikt hij een looprek, menig kievit doet hem niet na. Opeens zag ik het: hij gaat ervoor. Hij wil aansterken, want dan mag hij naar huis. Om te ‘mutseflutsen’ en met ons de lente en de zomer te vieren op zijn mooie Reeuwijk. En weten wij veel; hoeveel zomers nog. Dat weet toch niemand.

De drum in mijn hoofd is verdwenen. T’is meer een melodie. Mijn vader is ziek en wordt niet beter. Maar zolang hij daarmee leven kan, kan ik dat ook.

 

Tot de volgende

x Yf

 

 

 

 

 

1 Comment

  1. Arie en ik hebben het ook gezien op tv, in eerste instantie leuk om je ouders weer te zien, maar erg geschrokken van de uitslag die ik nu bij jou lees.
    Heel veel sterkte de komende tijd met elkaar, maak van de tijd die jullie gegeven is iets moois.
    Groeten Ria en Arie.

Submit a Comment