dochter ‘Draakje’

De tijd neemt af en toe een grote sprong. Net als die kinderen van Ries en mij. Zitten ze echt allebei op het middelbaar? Echt!? Een meetlat van tijd, dat zijn ze. Omdat ze er zo zijn. Met die lijven, benen en grote mensen schoenmaten. Met hun geurtjes en geföhnde haar. Dat in puberbreinen van alles gebeurt-dat er nieuwe verbindingen worden gelegd, neem ik dagelijks waar. Omdat we met onze roedel nogal afgelegen wonen. Ik sta er, als eerste taxi-chauffeur, met mijn neus bovenop (en met mijn oren middenin).

Mijn dochter denkt soms dat mijn aura de hare is. Ze springt er te pas en te onpas in. Soms door zomaar haar hand op mijn neus te leggen of me een kus te geven. Een andere keer door te schieten met onweersblikken. Vaker dan dat doorboort ze de onzichtbare (dat maakt hem trouwens niet minder echt) grens van mijn aura met haar stem. Ik vermoed dat ze zichzelf opnieuw aan het uitvinden is. Hoe ze moet klinken hoort bij dat proces. Dus slingert ze vreemde Engelse zinnetjes de lucht in. En vraagt ze aan zichzelf hoe haar dag was. Ze tokt en kwaakt. Ze is en maakt geluid.

We hebben vaste plekken in de auto. Zoon geeft de voorkeur aan de achterbank. Daar kan hij lekker slapen. Dochter zit naast me, spiegel-technisch de betere plek. Kijk daar ga ik, over de A2. Mijn volle aandacht erbij, want ik hou niet van rijden op de snelweg. Ik wil geen suffe moeder zijn, de radio mag aan. Liever zou ik (l)rijden in stilte. En dan komt het, dwars door mijn geluidsbarrière heen. ‘GHAA, GHAA, GHAA,’ tettert ze in mijn oor. Ze is een ongelukkige gans of een boos babydraakje. Ik weet niet precies waar ze op mikt, maar mijn hart slaat tachtig keer over en zoonlief schrikt op uit zijn naschoolse dutje. Ik vloek en slinger net niet de berm in. Zij zegt ‘sorry, sorry en ik zal het nooit meer doen’. ‘KWA-KWAA-KWAAK,’ schiet tien minuten later een stukje appel uit kikker L haar keel.

Maak een sprong, hersens van L! Leg de verbinding; ik ben een draak, maar daar val ik verder niemand mee lastig. Dat is voor iedereen veiliger.

Tot de volgende

X yf

puberbrein 2

Blote dijen, een vrolijke waarheid

Iets anders dan. Niet over schrijven. Wel over vrijen en blij-zijn in de natuur. Dus toch een soort van literatuur (of een bouquet-roman). Een prachtige dag vandaag. Vanmorgen met Ries en de hondjes de paden op en de lanen in. Je kunt hier fijn wandelen over de boerenweggetjes en door de velden.

Er stonden twee auto’s aan het einde van de landweg. Neuzen tegen elkaar. Ik keek even om me heen. Waren het wandelaars? Liepen hun honden dan vrij rond? Zou het de boer zijn? Moesten we onze honden juist aanlijnen? Kwam daar nou stoom uit de ramen?

Wij kwamen dichterbij en een portier ging open. Er stapte een man uit de auto. Hij trok zijn broek op, maakte een sprongetje en deed tegelijk zijn rits dicht. Om daarna zijn  shirt in zijn broek te stoppen. ‘Zou ik andersom doen,’ dacht ik. ‘Die zitten daar te sexen!’ zei Ries. Daarna liepen we de auto voorbij. De blonde vrouw op de bijrijdersstoel dook halfslachtig weg. En wij liepen, bijna hardop, lachend verder. De zon scheen fel en ik zag dat gebloot van middelbare dijen in een auto al helemaal voor me. Ge-hots en geklots tegen de pook en het stuur. Erg opwindend. 

Sinterklaas bestaat wel en de dood niet. Ik weet dat het andersom is, maar helemaal overtuigd ben ik nog steeds niet. Sinterklaas zie ik elk jaar weer terug. De dood heb ik nog nooit in levende lijve gezien. Ik weet best dat mensen soms vergeten van welke dijen ze nou het meeste houden, maar ik geloof het liever niet. Omdat ik het nooit zie en omdat ik er treurig van word. Ik moest wat verzinnen. Om in het  beeld van die twee iets anders dan vreemdgaan te zien. 

‘Schatje ik ga werken,’zei hij. ‘Tot vanavond,’ antwoordde zij en zette een vuil bord in de vaatwasser. Hij reed alvast in zijn auto naar de afgesproken plek. Zij liet de vuile vaat voor wat ie was en wisselde nog even snel van bh-tje. Om daarna haar auto naar dezelfde plek te nemen. Zo hielden zij hun huwelijk spannend, al jaren. ‘Haal jij de kinderen uit school vandaag,’ vroeg ze. Juist op dat moment liepen er een man en een vrouw met twee honden langs de auto.

De blote dijen werden mijn vrolijke waarheid en het is nog steeds prachtige dag!

Tot de volgende.   

  x Yf 

auto

         

                         

De boer op met Ari en Joep

 

1a: De tekst is te moeilijk voor de betreffende doelgroep.  1b: Het is kort en makkelijk geschreven, met best korte hoofdstukken.

2a: Omdat het verhaal te beschouwend wordt verteld, wordt de lezer niet meegesleept in de gebeurtenissen.  2bHet perspectief van de ik-figuur maakt dat het verhaal mooi dicht bij de belevingswereld van Charlotte en dus ook van de jonge lezer blijft. 

De bovenstaande zinnen gaan over hetzelfde boek. Waarbij 1a en 2a komen uit een afwijzingsbrief van een uitgeverij. Een afwijzingsbrief waar ik best blij mee was. Dat ze het manuscript gelezen hadden vond (en vind) ik een reuze compliment. Zoveel mensen, zoveel meningen. Ja toch- niet dan (lees op zijn Rotterdams).

Vorige week kreeg ik de definitieve afwijzing van de uitgeverij wat betreft Ari en Joep. Ze vinden de jongens te oud voor de doelgroep. Het taalgebruik te moeilijk en de verhaaltjes te omslachtig. Ik vind het maar moeilijk om dat als een mening te zien. Ik zwabber van zeker zijn naar twijfel-stand .  Van: Ze zijn gek bij die uitgeverij-Ari en Joep zijn  hartstikke leuk! Via: Zie je wel, ik kan echt niet schrijven. Langs: Ik weet zeker dat een andere uitgeverij het wel ziet zitten. Naar: Wie zit er nu te wachten op Ari en Joep? Iemand… ? Niemand… ?

Ik moest de boer dus weer op met Ari en Joep. In de hoop dat er een uitgever een andere mening heeft en verliefd op ze wordt. 

Intussen ben ik intussen bezig aan een vervolg op Vanillevla met wormen. ‘Wie weet heb je al een nieuwe Vanillevla op stapel staan? Wij hebben namelijk de indruk dat de doelgroep van Vanillevla met wormen jou natuurlijker en makkelijker afgaat en dat dáár jouw geweldige humor en jouw speelse taalgebruik veel beter tot zijn recht komen.’  Zo eindigde de mail van de uitgever. En aan die mening probeer ik dan maar niet te twijfelen.

Tot de volgende!

X Yf

 

 

 

Over meditatie en scheten, drang en een goed boek

Een paar maanden geleden heb ik een cursus mindfulness gedaan. Ik ga hier niet uitweiden over groepsmeditaties en scheten of over het leven omarmen zoals het is en snotneuzen. Een van de ‘overtuigingen’ die ik wel graag even deel; Men kan op ieder moment opnieuw beginnen. Want dat wilde ik dus doen. Hier en nu. Nieuw leven in mijn blog en mijn site blazen. Dwars door de snotneus heen. Niet omdat ik iets te melden heb over komende boeken of aanstaande publicaties. Ik schrijf altijd. Op papier op de computer of in het diepst van mijn gedachten. Er ligt een manuscript bij diverse uitgevers-en ik ben bezig aan een vervolg op Vanillevla. Maar iets concreets is er op het moment niet. Toch is er wel de drang om te ‘bloggen.’ Ik volg zelf een aantal mensen, die kleine dagboekjes op internet publiceren. Dagboekjes die net iets verder gaan dan: ‘lieve Betty, wat me vandaag nou toch overkwam’.  Mensen die stukjes schrijven (of twitteren), waar ik naar uitkijk. Die ik lees en waarvan ik dan denk: Ja! Dat is precies hoe het is of wat een leuk mens is dat. Kijk maar eens op www.annavanpraag.nl of lees https://twitter.com/GuusKuijer.  (honderdveertig tekens worden pas gedichten, als hij ze schrijft!)

Om de drang te voeden zal ik wat vaker de spinsels uit mijn hoofd hier neer gooien. Mijn eigen dagboek-blog beginnen. ‘Lieve Anja-wat me gisteren nou gebeurde’. Het zal over schrijven gaan of over zwemmen en daarna twee pizza’s eten. Dat de weg naar een tweede publicatie, langer duurt dan ik verwacht had. Wat overigens vooral aan mij ligt. Ik heb nogal in mijn hoofd gezeten het afgelopen jaar. Daar is het best goed toeven, maar nu wil ik eruit. Dus-hello-hier ben ik weer. Voor nu met dit en later meer.  Omdat ik de eenzame lezer toch meer wil geven dan deze woorden; een boekentip

Vorige week heb ik; we keken allemaal op– van Tommy Wallach uitgelezen. Een stevige young adult over een komeet die op de aarde afstormt en over vier jongeren die daarmee moeten leven. Als je de adolescent van nu wil leren kennen: Ga lezen dat boek!

Tot de volgende

 

Yf

 

we keken allemaal op