Puber of stress

‘Doe eens wat liever-heb je hallo tegen opa en oma gezegd?-kijk niet zo chagrijnig-hou op met ruzie maken-ik doe de hele dag alles voor jou en dan krijg ik zo’n boos gezicht terug’ (pff, die laatste zin … .)

De puberteit of .. ?

Het duurde nog lang voordat ik het doorhad. Maar gisteren zag ik het opeens. Ze keek een beetje verbeten en vlak, had van die waterige ogen. Zo kijk ik ook wel eens. Als ik teveel moet en mijn gedachten zo snel gaan, dat het pijn doet. Stress. 

Ze moet ook zoveel deze maand (altijd deze maand). Er komt een dansshow aan (twee avondvullende keren) en een schoolmusical. En omdat ze niet tevreden is met lage cijfers, heeft ze altijd huiswerk.

Op haar dansschool waait de stress in alle hoeken. Het is een jubileumjaar en de juf wil knallen. Dat betekent drie keer op een zondag extra komen. Plus Hemelvaart en Pinksteren. Of we dan ook nog even naar de Primark kunnen gaan. Alleen daar verkopen ze die schoenen, die ze moet dragen tijdens de show. Ik zucht en mopper.  Ik rijd al zoveel heen en weer (en ik haat de Primark!). Maar ik heb geen recht van klagen. Ik was het die haar pushte om nog een jaar in Luik te blijven dansen. Terwijl zij geen zin had. Haar beste vriendin stopte ermee en dan moest ze ook nog eens een groepje (met dreigmeiden en make-up monsters) hoger.

Ik wilde dat ze doorging. Ze danst zo leuk en ik zie het zo graag. Ik heb door de jaren heen al veel dvd’s van haar verzameld en de jubileumshow-dvd wilde ik niet missen. Een hele foute insteek, van een moeder die zelf niet dansen kan, dat weet ik best. Kritiek daarop heb ik al lang en breed op mijn bord teruggekregen (en niet alleen van haar)! 

Goed, dan is er ook nog de toneelclub. Op school worden de buitenschoolse activiteiten nogal gestimuleerd. Ik zag de lijst waaruit ze kon kiezen en stimuleerde gezellig mee. Yoga-Mindfulness-Joggen-de knutselclub-de toneelclub. ‘Wat leuk allemaal. Doe maar en kies maar’, riep ik vrolijk. 

Dat deed ze, ze ging handwerken en op de toneelclub. Bij handwerken hoort een rok, die bijna af is. Bij toneel hoort een uitvoering (Annie!) en die spelen ze binnenkort. En daarvoor moet natuurlijk wat extra worden geoefend. Na school en in het weekend. Precies op die zaterdag wanneer ze ook dansvoorstelling heeft. ‘Wat een geluk dat mijn vriendinnen op vrijdag komen kijken’, merkte ze op. ‘Nee schat, voor vrijdag heb ik geen kaarten over,’ zei ik terug. Veel tijd voor paniek was er niet. We moesten de auto alweer in om naar de ballet-school te gaan. Maar toen ze haar tong verbrandde aan de lammetjes-koffie, die ik nog even snel had gemaakt, was daar die blik. Verbeten en vlak. 

En opeens snapte ik dat haar humeurig gedrag veel meer met stress dan met de puberteit te maken heeft. En dat ik dat helemaal over het hoofd had gezien.  Die mooie dochter van me, is een beetje aan het verdrinken in school, sport en spektakel. Dus mocht ze gisteren haar ‘ikblijfeendagthuis’-kaart inleveren. We zijn samen naar de Primark gegaan en omdat we alle tijd hadden, vond ik het nog leuk ook.

Opvoeden blijft leren, waarschijnlijk mijn hele leven lang. Als we straks in Maastricht wonen, bemoei ik me in ieder geval niet meer met haar hobby’s en/of vrij tijd. En als ze het dansen gedag zegt, heb ik altijd de dvd’d nog!      

En wat Lotte betreft; over twee weken is de grote drukte voorbij-geen dans en toneellessen meer. Dan heeft ze tijd over. Kan ze lekker gaan puberen!

 

Tot de volgende

x Yf

Dag huis en tuin en opbergschuur (dag jongensscheten en meiden-gekat)

Wij hadden het er wel eens over. Om die karavaan van ons te verhuizen naar Maastricht. Handiger met de kinderen. Fijner voor Ries, die graag naar zijn werk fietst. En leuk voor mij. Ik ben graag in de stad. In de boekenwinkel in de kerk. Op de markt op vrijdag. De H&M.    

Maar ja, ons mooie huis op de berg dan? Daar wilde ik nog- lang van ze leven- niet weg.  Een verademing-na die donkere woning in Glons, waar spoken woonden (echt waar!). Het fijne witte huis waar we nu wonen is spookvrij, het uitzicht prachtig en het licht is, tja, licht. En dan wonen er ook nog eens van die leuke buren naast en tegenover.

Maar nu is het einde van het eerste schooljaar van Lucas en Lotte in zicht. En wat hebben ze het fijn in Maastricht. Het warme bad waar ze in vielen is nog lang niet lauw. En in Belgie voelden ze zich af en toe toch anders. (Lotte: ‘Die naam van mij, die kan niet echt mam. Het betekent zeeduivel, dat is de lelijkste vis van al!’) Op de internationale school is een beetje anders gewoon normaal. En naast Kowalski of Papadopoulos klinkt Sauerschnig niet eens zo raar. Toch?

Alleen dat heen en weer gerij. Ik maak behoorlijk kilometers. Mijn auto ruikt steeds meer naar jongensscheten en meiden-gekat. En vanaf de achterbank komt ook steeds vaker het verzoek. Dat ze met vrienden nog even de stad in willen. Of op zaterdagavond naar film. Dat het makkelijk zou zijn als ze dan zouden kunnen fietsten. Vind ik ook en wil ik ook. Van die echte Hollandse kinderen. In de ochtend van; ‘hier is je brood en hier is een kus en tot vanmiddag.’ En dat ik dan door het keukenraam zwaai als ze de straat uit fietsen.

Begin april hebben we de knoop doorgehakt. Het huis ging in de verkoop. Floor maakte de foto’s en ik een swingende verkooptekst. Richard deed alle rest. En binnen anderhalve week was het huis verkocht. Aan de hoogste bieder ook nog. Het ging zo snel! ‘Waar moeten wij nou heen, met onze dieren, kinderen en met elkaar’, dacht ik alleen maar.

We hebben een paar koophuizen bekeken. Geen ervan voelde goed. Afgelopen maandag hebben we een huurhuis gevonden. Het is wit en heeft een prachtig uitzicht! Het staat in het groen, maar vlak bij de stad. Als het goed is verhuizen we in juni al. De laatste week kunnen ze op de fiets naar school. En ik heb er ongelooflijk veel zin in, want er is een heus keukenraam!

nieuw uitzicht:

fort sint pieter

 

Tot de volgende

x yf

 

 

 

      

Mijn lieve Ries

Meestal vergeten we onze trouwdag. Maar vandaag kreeg ik een boom. Precies het goeie cadeau.

In een zwarte leren broek, op meerdere plekken gepierced  en getatoeeerd, fietste hij Dublin rond.  ‘Dat vind ik nou echt wat voor jou,’ knikte Sergio, mijn Nederlandse collega, toen Richard aan kwam zwabberen op een gestolen fiets. We woonden die eerste maand met zijn allen in een vakantiepark. ‘Moet je die broek zien,’ antwoordde ik. ‘En hij is bovendien veel te jong.’          

De dag erna was er een zoen. Een maand later gingen we samen wonen. Twee maanden daarna was ik zwanger. En het voelde goed. Vanaf het eerst moment. Alle clichés op een rijtje, het was alsof ik thuiskwam. Ik ontmoette iemand die ik al kende.

Ik heb nooit gedroomd van een bruiloft, met een echte jurk en taart. Dat hij me vroeg en dat we het ook echt deden, vond ik zelfs een beetje ouderwets. En als ik de foto’s nu zie, schrik ik ervan hoe jong hij was, veertien jaar geleden. Want daar stonden we dan, in het stadhuis van Gouda. Ja tegen elkaar te zeggen, in voor- en tegenspoed, tot in de eeuwigheid en meer.  Ik droeg een roze jurk (past niet meer) en hoge witte laarzen. Mijn gezicht was porno-actrice* waardig opgemaakt. Ries had een beige pak aan. Volgens mij zat het niet lekker, maar het past nog steeds. 

We zijn allebei niet heel romantisch. Een droomhuwelijk hebben we wel, vind ik. Niet omdat er elke dag witte duiven een liefdeslied koeren boven onze hoofden. Niet omdat hij elke dag rozenblaadjes voor mijn voeten strooit. Maar gewoon omdat hij het is met wie ik samen ben.

En vandaag hebben we het wel gevierd. Omdat we eraan dachten en omdat het leven en de liefde gevierd mogen worden! En het mag wel een keer zwart op wit. Dat ik zo verschrikkelijk veel van hem hou. Van mijn lieve Ries, mijn betere ik. 

Ik hoop op nog een heel bos samen!

bos

*de toenmalige vriend van mijn beste Frank deed mijn make-up. De week dat we trouwden, deed hij de visagie bij een blote film. Inspiratie genoeg, had hij dus.