Zomaar een ochtend in de vakantie, we zijn nog steeds in Oostenrijk. Ik ga met de honden naar het bos en koop kaiserbroodjes op de terugweg. Ik ontbijt met Richard. Zet daarna de pot chocoladepasta alvast klaar voor de kinderen. Die liggen nog te slapen. Hoewel, als ik ga douchen, loopt Lotte volgens mij de keuken binnen.

Gedoucht en aangekleed, loop ik via de slaapkamer van de kinderen (waar zoonlief zich nog wat centimeters langer slaapt) naar de woonkamer. Ik smeer dagcrème op mijn gezicht en spuit een beetje ‘Sylvie Meis’ (die overigens onverwacht lekker geurt) achter mijn oren. Tot zover, een heel normale ochtend. Nergens golven-nergens rimpels.

 ‘Ik denk dat ik boos op je ben, maar ik weet eigenlijk niet waarom,’ klinkt het dan. Nog in haar pyjama, ligt dochterlief languit op de slaapbank. Hier heeft ze haar eigen biotoop: Lotteland. Telefoon en koptelefoon binnen handbereik. Een kussen en een deken, haar ‘Hello Kitty’ sloffen op de vloer. Zo en hier onderhoudt ze haar sociale leven. Meestal heb ik niet eens door dat ze er ligt. 

‘Ik denk dat ik boos op je ben, maar ik weet eigenlijk niet waarom,’ ik herhaal de zin in mijn hoofd. Dan schiet ik in de lach. Iets anders komt niet in me op. Die ene zin, ze klopt zo erg.

Ze wordt al boos als ik een liedje zing. Ik irriteer haar als ik een grapje maak, Duits spreek of adem haal. Ik mag er niet zijn, ik mag niet weg. Zoiets.

Af en toe doe ik alsof ik me beledigd voel. Stiekem vind ik haar eigenlijk best grappig. Ze is mijn eigen privé-komiek. Hele youtube scenes doet ze na. Stupide filmpjes over mode, botox en handtassen. En steeds moet ik weer lachen als ze me in het Engels vraagt hoe ze uit Irak ontsnapte of waarom peter pan altijd vliegt*.

Ze heeft veel aandacht nodig en neemt veel ruimte in. Maar we krijgen er voor terug. En dat heeft ze zelf niet eens zo door. Die opmerking vanmorgen. Het gaf me niet alleen een lach. Het gaf me me ook stof voor dit stukje. Waarvan akte! 

Tot de volgende

x Yf

*

how did      peter pan

 

     

Geef een reactie