Afgelopen vrijdag was ik op bezoek bij basisschool de Cirkel in Gouda. Heel bijzonder, dat is mijn oude lagere school. Ik werd een beetje wiebel toen ik uitrekende hoe lang geleden ik daar voor het laatst was. Ruim dertig jaar.. .

Ik zou kunnen schrijven alsof het gisteren was, toen ik het plein opliep (wat is er trouwens gebeurd met de fietsenstalling, waarachter wij ‘trouwerij’ speelden). Of dat ik direct in het verleden liep, toen ik door de klapdeuren naar binnen ging. Dat ik ‘thuiskwam’ toen mijn voeten het linoleum op de gang voelden.

Dat is niet waar. Ik liep gewoon een basisschool binnen. Met een tas vol knutselspullen en flyers, licht nerveus of het allemaal goed zou gaan. Geen spoor van nostalgie toen ik mezelf voorstelde aan de kinderen in de klas van juf Ria. Mijn lievelingsjuf van toen.

Het gebeurde toen juf Ria haar klas iets over mij vertelde. Wat voor een leerling ik vroeger was en hoe ik uit zag (zie boven, zie boven = haha). Op dat moment was ik terug naar eind jaren tachtig. Ik zag mezelf in het lokaal zitten, kijkend uit het raam naar het park naast de school. Dromend over kikkervisjes in de sloot en klavertjes vier in het gras. Mijn aandachtsspanne was niet groot en ik verveelde me nogal gauw.

Afgelopen vrijdag heb ik me niet verveeld. Het voorlezen ging goed. De vragen van de leerlingen waren serieus, leuk en grappig. We hebben geknutseld en een verhalenworm gemaakt. Samen met juf Ria liep ik door de klas om hier en daar een handje te helpen. Er vielen jaren weg. ‘Hoe oud ik was?’ die vraag werd veel gesteld. ‘Tweeënveertig,’antwoordde ik terwijl ik dacht; ik voel me elf!.

Bedankt dus aan de juffen, speciaal Ria, van de Cirkel en bedankt aan al die leuke leerlingen. Mijn dag was top. En dat ik mezelf weer even kind voelde, maakte voor mij de Cirkel rond.

Yf

bezoek cirkel

Geef een reactie