‘Dat klopt niet,’ zei ik. ‘En toch vind ik het,’ zei de ander. Hij had het erover ‘dat al dat positieve mindfulness-yoga-meditatie gedoe, de wereld niet veel bracht.’

Nu denk ik ook niet dat yoga of meditatie bedoeld is om de wereld te redden. Ik praktiseer beide vanuit het egoïstische oogpunt;  red Yvonne.

Van mij hoeft niemand elke dag mindful in de neerwaartse hondshouding te hangen.  En als ik urenlang op een koud vloertje een Lotusbloem wil zitten zijn, moet ik dat zelf weten. Daarover hoeven we elkaar niet te bekritiseren. Dat was ook niet het hele punt van discussie. Elkaar en jezelf zonder oordeel observeren en accepteren, zo heb ik de Mindfulness begrepen. Het knalt niet collectief positieve gedachten het heelal in. Het schiet ook geen imaginaire liefdespijlen op het witte huis. En daar zat mijn punt van kritiek in zijn stellige stelling.

‘En toch vind ik het,’ zei die ander. Wat ben jij een kortzichtige ‘Oetl.l’, dacht ik. Wat niet helemaal zonder oordeel was. Ik heb nog werk aan de winkel.

Zoals ook dat observeren en accepteren. Als ik maar iets van ongemak in mijn lijf (of in mijn gevoel)  ervaar, stort ik me vaak enthousiast op onderzoek. Ik wil weten waar die tinteling in mijn kleine teen vandaan komt. Is het misschien vitaminetekort of wellicht een ernstig geval van Mortonse neuralgie.  Alle steken in mijn hoofd zijn tia’s en als een mug me prikt, is het altijd meer dan de bult, waar ik last van heb.

Vorige week was ik zo chagrijnig dat ik er zelf van schrok. Dat kan namelijk niet. Ik heb daar geen enkele reden voor. En toch ging ik op zoek. In alle stoffige hoekjes van mijn brein. En daar vond ik van alles, maar niet de oplossing. Dus bedacht ik de zin. Reden is geen zwaard dat gevoel verslaat (die moest ik zelf ook een paar keer lezen, voordat ik hem snapte)

Dus ik liet me maar. Zelfs hardop. Ik mopperde op uitgeverijen, die wel oude verhalen nieuwe jasje geven, maar mijn nieuwe niet aan willen kleden. Ik mopperde op mijn vader of eigenlijk op het leven, omdat dat hem niet meer jonger maakt. Mijn buik kreeg een beurt, vanwege uitdijingsproblemen. Zelfs mijn wijntje moest het ontgelden, omdat het me altijd te goed smaakt.

En toen was het klaar.

Vandaag regent het pijpenstelen, het is koud en ik kreeg net weer een afwijzing binnen. Maar ik voel me vrolijk en licht. Misschien omdat de koffie lekker is, omdat ik morgen naar de film ga met lieve Finola of omdat dit stukje bijna af is?  En daar ga ik weer. Zoeken naar redenen waarom ik  vrolijk ben.

Ik denk dat het Lotustijd is!

Tot de volgende!

x yf

 

 

Geef een reactie