Het was wat stil op mijn site. Ik ben nogal druk met het project; denken (hoe ruim ik de zolder op. Ik heb er al uren aan besteed, het is nog steeds een puinzooi). Ik ben niet praktisch en zit liever te broeden op leuke zinnetjes. Daar heb ik me de afgelopen maanden volop mee bezig gehouden. En dat manuscript was vorige week af en zit nu in de mailbox van de uitgever. Mij rest; wachten-hopen-vrezen-duimen (en tien keer per dag mijn eigen mailbox checken). Ik dacht; ik stel mijn hoofdpersonen alvast even voor. Of ze uiteindelijk in boekvorm gaan verschijnen? Wacht-hoop-vrees-duim maar met me mee.

Ze heten Ari en Joep en zijn net vijf of al heel lang vier. Een tweeling met blonde haren en blauwe ogen. De een is lief, de ander stout. Hemel, wat on-origineel hoor ik u en mijzelf denken. Ik mik erop dat heel gewoon, ongewoon leuk gaat zijn. Zo leuk als ik mijn eigen kinderen vind en dan universeler.

Ari en Joep zijn een ‘ongelukje’ van een ‘slippertje’. Vorig jaar september wilde ik beginnen aan een vervolg op Vanillevla. Toen vroeg buuf Jikke me of ik haar wilde helpen met een wedstrijd op haar school. Jikke doceert (o.a.) handvaardigheid op een R.O.C. in Maastricht. Haar leerlingen moesten een poster maken die hoorde bij een zelf geschreven kinderverhaal. De beste zou een prijsje krijgen. Of ik wilde jureren en haar leerlingen op weg kon helpen met het hoe en wat van een verhaal. Ik plukte een ‘Jip en Janneke’ van het net en dacht; zo kan ik ze laten zien hoe een verhaal is gebouwd. Wat flauw, dacht ik direct daarna. Ik schrijf er zelf wel één. Na een ‘zwangerschap’ van een uurtje beviel ik van Harry en Barry. Zo makkelijk ging dat.

Ik schoof een langer verhaal naar de toekomst en rekende een beetje. Vijfentwintig verhalen=vijfentwintig uur=vijf dagen-vijf uurtjes werken=een kleuterboek. Ja toch. Nou nee dus.

De naam Harry en Barry sneuvelde al snel. Aan de hand van anekdotes van schoonzus Floor over neefje Tim kregen de eerste verhalen vorm. Maar die moesten een plot-een juiste timing-de juiste woorden-en bovendien behapbaar zijn voor kleuters. Die vijf dagen werden vijf maanden. Pas vorige week was het af. Wat heb ik geleerd; schrijven voor kleuters is zo makkelijk nog niet. Of ik het kan?  Dat mag de uitgever zeggen. Ik ga de zolder opruimen!

opruimen

Tot nieuws!

x Yf                          

4 gedachten over “Harry en Barry”

    1. Zal ik vragen of Tim langs komt om te helpen met opruimen? Daar zijn kleuters eigenlijk best goed in. Op school zingen ze er een lied bij: “HOP HOP HOP, we ruimen alles op!” En dan is het in NO TIME weer helemaal spik en span.

  1. Heb je hele kindertijd geprobeerd je het opruimen bij te brengen, tevergeefs, dus toch maar mijn jongste kleinkind inschakelen lijkt me heel verstandig,SUCCES!

Geef een reactie