Alleen maar leuke dingen gedaan de afgelopen weken. De neefjes te logeren. Een knalfuif gegeven. Met de trein een stukje door Italië gereisd. Jonge mensen Italiaans horen spreken! Ik heb gebubbeld met bubbels tussen de bergen. Ik ben met een heerlijke rotvaart van diezelfde bergen naar beneden geskied. Vaak en veel gegeten met alleen maar leuke mensen. En ik heb een prachtige roman (bijna uit-)* gelezen. Tussen al dat geluk door, schreef ik niets. Voor het goede gevoel had ik nog wel het hele halve manuscript, waarop ik al maanden broed als een ooievaar op een leeg ei, uitgeprint en meegenomen op reis. Maar ja, daar ging die prachtige roman voor liggen.

Een tijdje terug, dronk ik koffie met iemand die ik niet kende, maar al na een paar zinnen herkende. Daar hoefde ik niet mee over koetjes en kalfjes te praten, daarmee kon ik gelijk de diepte in. Over het bereikbare leven, hadden we het. Dat het echt zo is, dat je je ergens halverwege afvraagt: Hoe zet ik nog een blijvende voetstap op de aarde en wat heb ik in vredesnaam gedaan met de tijd die al op is? Dat er drie jaar geleden een boek in de winkel lag met mijn naam op de kaft, begint steeds meer op een toevalstreffer te lijken. Ik voel me een schrijfster in het diepst van mijn gedachten**, maar tegelijkertijd denk ik wel eens: ‘Kom uit je hoofd en zie wie je bent’ (als ik mijn donkere bril draag; een verwend expat-vrouwtje met een leuk hobby’tje en een lichte witte wijn verslaving).

Maar zolang ik aan mijn nieuwe manuscript werkte, was mijn schrijverschap echt. Een legitieme reden om naar mijn kantoortje te fietsen. Maar nu heb vanmorgen de uitgeprinte versie dan wel gelezen en besloten dat ik ermee stop.Als ik mijn eigen uitgeverij was, is dit mijn conclusie: -Een boel mooie zinnen achter elkaar maakt nog geen roman. De schrijfster lijkt de draad totaal kwijt. Het dramatische doel van het hoofdpersonage is onduidelijk. De staccato zinnen maken een en ander onleesbaar. Dit verhaal is te vaak herschreven en misschien wel kapot geschreven. En dan wensen wij u verder nog een prettige dag. 

Mijn blijvende voetstap staat op drijfzand. Maar ik heb altijd twee keer geluk. -In mijn hoofd wonen ontelbaar veel verhalen, dus ik ga er gewoon met een ander vandoor.  -Mijn leven bestaat uit heel veel leuke dingen (zie boven).

Tot de volgende!

x Yf

 

*een klein leven

**slauerhof

 

 

Geef een reactie