Ik beschouw deze blogjes als een klein openbaar dagboek (waarbij ik overigens niet in het diepste of donkerste duik). Documentjes, bedoeld en grappig voor het nageslacht. Als ik er vijftig heb print ik ze wel een keer uit uit, jaag er een nietje door en hopla; een verslag van het leven van gewoon Yvonne de Vries. Volgens mij echt alleen maar leuk, voor mensen die me een beetje kennen.

Op mijn vorige blog kreeg ik een reactie van een ‘zomaar iemand’. Het zat in de brievenbus van deze site. Het bericht was een beetje raar en uitdagend. Ik herkende noch de naam, noch het mailadres. Om het weg te gooien, hoefde ik gelukkig alleen maar met mijn muis te klikken.

Het zette me wel aan het denken. Als ik een blogje publiceer, ga ik ervan uit dat ongeveer tien mensen de tekst lezen. Waaronder mijn moeder, mijn tante en wat vriendinnen. En als die het ‘liken’ ben ik helemaal blij. Maar toen, de mij onbekende, harry@gmail.com* mij een persoonlijk berichtje stuurde, stond ik er toch even bij stil. Dat mijn site bezoekers heeft, die ik niet persoonlijk ken. De meelezers en ‘lurkers’*. Dat had ik dus niet gedacht. En ik ben niet naïef. Erger, ik ben zelf ook een Lurker.

Ik lees mee op bepaalde fora en reageer bijna nooit. Ik volg mensen op Twitter, vind Sylvia Witteman hilarisch en Guus Kuijer fantastisch. Maar ik tweet niet met ze mee. En dan gooi ik ook wel eens wat tijd overboord als ik op Facebook surf. Op de pagina beland van een verre nicht, die ik nooit heb ontmoet. En dat ik dan ook nog eens al haar foto’s bekijk van haar, haar tweede man en zijn tante aan vaderskant. Mijn stip op nummer een? Het internetdagboek van Anna van Praag (www.annavanpraag.nl).

Ik weet niet hoe ze ze schrijft, maar in haar verhalen voel ik me thuis. Ik ‘luisterlees’ graag naar haar visie op schrijven en reizen. Naar wonen op bergen, wonen in herbergen, neuzen en bruiloften van zwagers. Ze leidt een druk bestaan. Met dochters, een kat en haar man. Het is echt niet allemaal rozengeur, maar ze gaf mij altijd het gevoel dat het kon. Alle ballen hoog in een droom van een gezin. Zo leek het toch, op het eerste ‘papier’.

Een paar weken geleden, vermeldde ze- voor mij plotseling,voor haar wat minder mag ik hopen- dat zij en haar man hadden besloten uit elkaar te gaan. En omdat ik trouw mee-lees in de keuken van haar leven was ik van slag. Zomaar een vrouw, zomaar een man. Ik ken ze niet. Ze wonen in een ander leven, in een andere stad. Ze gaan scheiden. En IK ben serieus van slag. En ook nog langer dan een uur!  Waarna ik mijzelf streng toesprak om toch iets minder te gaan lurken in de toekomst.

En dat wou ik maar even zeggen; @Harry@gmail.com, misschien ook een tip voor jou?

lurker 2

 

x yf   

*is natuurlijk niet het echte adres

* Een lurker is een persoon die op internetfora, chatrooms, etc. alleen meeleest, maar zelf (bijna) niets bijdraagt

4 gedachten over “Ik ben een Lurker!”

  1. Je moeder en vriendinnen? Ik lees je stukjes ook altijd met plezier. Of val ik onder vriendinnen? Haha:

    By the way schat staan wel wat taalfouten in hoor (niks voor jou) of zat je lekker aan de wijn?

    Je bent niet serieus van de slag maar serieus van slag.
    En je hebt het over haar vader en haar nicht en dan ineens over zijn nicht (of word ik daar toch genoemd)

Geef een reactie