Mijn beste Frank

Ik zit in de trein naar Amsterdam. Ik heb altijd een reden om in de trein naar Amsterdam te zitten. Ik ga naar Frank. Mijn beste Frank, al twintig jaar.

Ik leerde je kennen in Hotel New York, september 1996. Van alle receptionistes die er werkten had ik met jou de minste raakvlakken. Je huisje in Rotterdam Noord was met veel smaak ingericht. Ik had een bank en een tafel. Jij hield van clubmuziek en ik zat nog in mijn alternatieve na-dagen. Jij droeg leuke hippe kleding. Ik ‘droeg’ wijn en sigaretten (ach, hoe mooi was die tijd!).

En toch. Vanaf dag een hadden we de grootste lol, samen achter de receptiedesk. Al snel teveel lol, vond de directie daar. Wat waren we beledigd toen we niet meer samen mochten werken. Dat dat de voorbode voor ontslag was, wisten we toen nog niet. Typerend voor ons; jij verliet HNY op hoge poten met veel lawaai. Ik glipte door de achterdeur naar buiten. En omdat dit blog voor jou is en jij wel van een beetje wraak houdt; wat een stelletje amateuristische gemene valse pretentieuze krengen werkten daar bij de hoteldirectie van HNY.

Maar wat toen onoverkomelijk leek, is nu een achtergrondverhaal. Het was maar goed dat we toen ‘de zak’ kregen daar. Het bracht jou naar de KLM en Amsterdam. En mij  ook.  Tot ik naar Dublin verder ging. En het had kunnen verwateren. Maar dat gebeurde niet. Logisch eigenlijk, toen hielden we al gewoon van elkaar. Zoveel dingen gedaan. Zoveel wat ik leuk vind aan je. Het is eigenlijk niet in een blogje te vangen. Wel in losse flodders.

Dus ik schiet:

Picknicken in het Vroesenpark en dat ik daar voor het eerst een olijf at. Uitgaan in Rotterdam. En altijd naar kroegen waar mannen voor mannen kwamen. En dat ik tegen beter weten in altijd hoopte op een knappe hetero-broer. Dat je boos was, omdat ik zwaaide naar drugsrunners en daarna omdat ik mijn sleutels weer kwijt was. Midden in de nacht op de schommel voor het ‘Glijpaleis.’ Dat je het verhaal van je moeder-het kunstgebit en de koningin altijd verteld als ik erom vraag. Dat we in de Limelight waren. Dat ik de noodle-service met je mocht lopen aan boord op weg naar Bangkok.  Wij samen in een Klm-kostuum. Hoe bang ik was in de achterwijken van Sao Paulo. En jij maar roepen; ‘Ik weet het zeker, die dansschool moet hier ergens zijn. Kussengevechten in hotelkamers. Haaien zien vanaf Highway 1. Een achterbuurt in Praag en de bar, waar het publiek om drie uur ‘-s ochtends onze namen scandeerde. En hoe lullig ik me voelde toen we met Sinterklaas in New York waren en jij een surprise met gedicht had gemaakt. Uren werk was er aan af te zien. Daar stond ik dan met lege handen.

De trein is bijna in Amsterdam. Vandaag gaan we het vieren. Dat we elkaar 20 jaar kennen. En vandaag heb ik wel wat voor jou. Een heel blog! Zodat al mijn tien volgers kunnen lezen:

Dat ik van je hou omdat:

Je zo eerlijk bent en zo gezellig. Je af en toe zo lekker onbehouwen beweegt en reageert. Om je reislust en dat er altijd nog wel een excursie bij kan. En omdat ik ruzie met je kan maken en dat jij dan niet uit mijn leven verdwijnt.

Lieve Frank: Op nog een heel leven vrienden!!

2 gedachten over “Mijn beste Frank”

Geef een reactie