Meestal vergeten we onze trouwdag. Maar vandaag kreeg ik een boom. Precies het goeie cadeau.

In een zwarte leren broek, op meerdere plekken gepierced  en getatoeeerd, fietste hij Dublin rond.  ‘Dat vind ik nou echt wat voor jou,’ knikte Sergio, mijn Nederlandse collega, toen Richard aan kwam zwabberen op een gestolen fiets. We woonden die eerste maand met zijn allen in een vakantiepark. ‘Moet je die broek zien,’ antwoordde ik. ‘En hij is bovendien veel te jong.’          

De dag erna was er een zoen. Een maand later gingen we samen wonen. Twee maanden daarna was ik zwanger. En het voelde goed. Vanaf het eerst moment. Alle clichés op een rijtje, het was alsof ik thuiskwam. Ik ontmoette iemand die ik al kende.

Ik heb nooit gedroomd van een bruiloft, met een echte jurk en taart. Dat hij me vroeg en dat we het ook echt deden, vond ik zelfs een beetje ouderwets. En als ik de foto’s nu zie, schrik ik ervan hoe jong hij was, veertien jaar geleden. Want daar stonden we dan, in het stadhuis van Gouda. Ja tegen elkaar te zeggen, in voor- en tegenspoed, tot in de eeuwigheid en meer.  Ik droeg een roze jurk (past niet meer) en hoge witte laarzen. Mijn gezicht was porno-actrice* waardig opgemaakt. Ries had een beige pak aan. Volgens mij zat het niet lekker, maar het past nog steeds. 

We zijn allebei niet heel romantisch. Een droomhuwelijk hebben we wel, vind ik. Niet omdat er elke dag witte duiven een liefdeslied koeren boven onze hoofden. Niet omdat hij elke dag rozenblaadjes voor mijn voeten strooit. Maar gewoon omdat hij het is met wie ik samen ben.

En vandaag hebben we het wel gevierd. Omdat we eraan dachten en omdat het leven en de liefde gevierd mogen worden! En het mag wel een keer zwart op wit. Dat ik zo verschrikkelijk veel van hem hou. Van mijn lieve Ries, mijn betere ik. 

Ik hoop op nog een heel bos samen!

bos

*de toenmalige vriend van mijn beste Frank deed mijn make-up. De week dat we trouwden, deed hij de visagie bij een blote film. Inspiratie genoeg, had hij dus.       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

4 gedachten over “Mijn lieve Ries”

  1. Dat is wel een heeeeeel mooi stukje, Yvon en zo goed om te lezen dat jullie het zo fijn hebben.❤️Van harte met jullie 14 jaar en ik herinner me nog de blauwe schoentjes van Lucas. Cok had ze gepoetst en ze gaven af!!! Knuffel voor jullie allebei.

Geef een reactie