Tja

‘Dat meen je niet, daar geef je toch geen toestemming voor, ‘ zei ik een maand geleden tegen mijn moeder. Ze had me net verteld dat een filmploeg mijn vaders spoed-opname in het ziekenhuis had vastgelegd. Ik moest er niet aan denken. Lig je daar in je onderbroekje, op een kwetsbaar moment in je leven […]

de grote roze olifant

Ik moest even langs, alleen. Aan de telefoon stokt er altijd wat, een stem of een gesprek. Als we met meer aan zijn bed zitten, zie ik heus zijn onzichtbare tranen. Maar dan gooit er altijd wel iemand een grapje op de sfeer. Aan groeps-huilen doen wij niet. En ach gevoelens.. Dat de zon schijnt […]

Toen viel de struisvogel om

En toen viel mijn vader om. Van thuis op de bank naar de intensive care, bleek maar een ambulance-ritje ver weg. Ik schreef een paar blogjes terug al over zijn dunne benen, maar afgelopen jaar werd eigenlijk alles aan hem mager. Aan zijn gezicht, grijzig en vlak, was het ook te zien. Iets onder zijn […]

Het bereikbare leven

Alleen maar leuke dingen gedaan de afgelopen weken. De neefjes te logeren. Een knalfuif gegeven. Met de trein een stukje door Italië gereisd. Jonge mensen Italiaans horen spreken! Ik heb gebubbeld met bubbels tussen de bergen. Ik ben met een heerlijke rotvaart van diezelfde bergen naar beneden geskied. Vaak en veel gegeten met alleen maar leuke mensen. […]

Zo fijn!

Gisteren lag er een afwijzing in de brievenbus. Dat vind ik tegenwoordig niet het einde van de wereld, maar ook nog steeds niet het begin. Teleurstelling met de temperatuur van lichte verhoging vaart een dag in een bootje door mijn darmen. En dan; kwestie van een paar keer drukken en weg ermee. Dat mijn werk waarschijnlijk niet […]

de ‘net niet’ blogjes

Elke week een blog, makkelijk zat, dacht ik toch. De klad kwam erin met een griepje van de dochter. Omdat ik mocht zorgen, huppelde ik van de keuken naar de bank met thee, beschuitjes en liefde. Ik was al snel uit het doordeweekse ritme van zitten en schrijven. Maar dat griepje is alweer twee weken […]

Een steunpilaar met dunne beentjes

Ik ben nu bijna vijfenveertig en het bordje met de richting: middelbaar en overgang, wijst beslist naar de rest van mijn leven. Wat daar in mijn geval bij komt kijken: Ik zit steviger in de kilo’s, ik kan slechter tegen wijn en ik filosofeer me een ongeluk. Over vroeger en nu, over leven, liefde en de dood. […]

Altijd weer 7 januari

Altijd weer op zeven januari. Dat ik me herinner hoe koud het was. Dat Henk Angenent twee dagen ervoor de Elf-stedentocht won. Hoe ik ‘-avonds bij Carolien van de trap viel, omdat het verdorrie allemaal wel heel spannend was. De o zo jonge beste vriendin, die ergens in een ziekenhuis in de stad ‘zomaar’ een […]

warme soep en een ochtendhumeur

Over kinderen en hoe ik het graag zou willen: Dat ze groeien, zich veilig en gehoord voelen. Dat we ze opvoeden met het geduld van meer dan de wereld. We altijd luisteren en alleen raad geven indien nodig. Dat er een pan warme soep op het fornuis staat. En de haard altijd brandt. Ik lijd […]

De neerwaartse hond en andere ongemakken

‘Dat klopt niet,’ zei ik. ‘En toch vind ik het,’ zei de ander. Hij had het erover ‘dat al dat positieve mindfulness-yoga-meditatie gedoe, de wereld niet veel bracht.’ Nu denk ik ook niet dat yoga of meditatie bedoeld is om de wereld te redden. Ik praktiseer beide vanuit het egoïstische oogpunt;  red Yvonne. Van mij hoeft […]