Wie mij een beetje kent, denkt niet meteen: Safari in Afrika, dat is nu echt wat voor Yvonne. Maar in het kader van 20 jaar mijn beste Frank en ik, gingen we voor een bijzondere reis. Afgelopen zomer kwam Frank met het wilde dieren spotten in Kenia-idee. Net toen ik in mijn; natuurlijk-doen we-lijkt me leuk-fase zat. ‘Maar dan neem ik Lucas mee,’ bedong ik nog wel.

Dus vlogen we twee weken geleden naar Nairobi, Kenia. Om in negen dagen kris kras het land door te ‘jeepen’ en zes nationale parken te bezoeken. Een safari plus. Ik vond het maar spannend. Van tevoren allemaal rampscenario’s bedacht natuurlijk (voor de geïnteresseerden: vliegtuigcrash-slang in de tent-aanslag-een steek van de tseetseevlieg*-overval-olifanten op drift-mezelf verslikken in een malaria pil-Lucas en een hyena die hem de tent uit zou sleuren en! dat de wijn niet lekker zou zijn).

De wijn was heerlijk en niets dramatisch gebeurde. Behalve dat een van ons de Mombassa-express** kreeg en dat wij daar alle drie evengoed last van hadden. Het is nogal gehorig in zo’n safari-tent. O ja en dat Frank een keer zijn halve ontbijt moest laten staan, omdat hij door een wesp in zijn tong werd geprikt. Dat was wel even een momentje. Van het ontbijt.

Deze reis (welke absoluut geen vakantie was) moet de meest bijzondere zijn, die ik heb gemaakt. We zijn zondag teruggekomen en nu (vier dagen later) lijkt het zo ver weg, dat we er waren. Daar ècht waren. Ik mis Frank en het rijden in de jeep. En ik mis hoe het met Lucas was, want in Kenia was ik meer Yvonne dan moeder. Dat is ook wel eens fijn.

Mijn hoofd zit vol met indrukken, maar die filteren lukt (nog) niet. Dat ik hier in Maastricht op mijn kantoortje zit, komt me even surrealistisch voor als de giraf in het park naast onze lodge in Lake Naivasha. Ik ben nog niet geland, maar vul alweer de lunchtrommels en doe boodschappen bij de Jumbo. Terwijl ik vorige week een wijntje dronk op een steiger, met een krokodil ernaast-Ik over de savanne liep op een paar meter afstand van een groep nijlpaarden. En ik mezelf een misplaatste nep-koningin voelde, omdat ik zwaaide naar de kinderen langs de weg, die met de jeep mee renden.

Er zitten veel verhalen in mijn hoofd. Over angst en dieren. Over stoffige wegen en hoe het is om ergens te zijn waar je eigen huidskleur in de minderheid is (dat kan ik trouwens iedereen aanbevelen) .

Die verhalen komen nog wel.Voor nu zit er nog even een cultuur-jetlag in de weg. Wat ik alvast wel helder heb. Wat hebben wij het goed. Omdat we kunnen reizen naar daar en altijd terug mogen naar hier.

Tot de volgende

 

x yf

 

safari 2

 

*de tseetseevlieg veroorzaakt de gevreesde slaapziekte

** de dunne, diarree, buikloop

 

Nb. Die prachtige foto van de giraf is gemaakt door Frank.

 

 

 

 

 

Geef een reactie