‘Doe eens wat liever-heb je hallo tegen opa en oma gezegd?-kijk niet zo chagrijnig-hou op met ruzie maken-ik doe de hele dag alles voor jou en dan krijg ik zo’n boos gezicht terug’ (pff, die laatste zin … .)

De puberteit of .. ?

Het duurde nog lang voordat ik het doorhad. Maar gisteren zag ik het opeens. Ze keek een beetje verbeten en vlak, had van die waterige ogen. Zo kijk ik ook wel eens. Als ik teveel moet en mijn gedachten zo snel gaan, dat het pijn doet. Stress. 

Ze moet ook zoveel deze maand (altijd deze maand). Er komt een dansshow aan (twee avondvullende keren) en een schoolmusical. En omdat ze niet tevreden is met lage cijfers, heeft ze altijd huiswerk.

Op haar dansschool waait de stress in alle hoeken. Het is een jubileumjaar en de juf wil knallen. Dat betekent drie keer op een zondag extra komen. Plus Hemelvaart en Pinksteren. Of we dan ook nog even naar de Primark kunnen gaan. Alleen daar verkopen ze die schoenen, die ze moet dragen tijdens de show. Ik zucht en mopper.  Ik rijd al zoveel heen en weer (en ik haat de Primark!). Maar ik heb geen recht van klagen. Ik was het die haar pushte om nog een jaar in Luik te blijven dansen. Terwijl zij geen zin had. Haar beste vriendin stopte ermee en dan moest ze ook nog eens een groepje (met dreigmeiden en make-up monsters) hoger.

Ik wilde dat ze doorging. Ze danst zo leuk en ik zie het zo graag. Ik heb door de jaren heen al veel dvd’s van haar verzameld en de jubileumshow-dvd wilde ik niet missen. Een hele foute insteek, van een moeder die zelf niet dansen kan, dat weet ik best. Kritiek daarop heb ik al lang en breed op mijn bord teruggekregen (en niet alleen van haar)! 

Goed, dan is er ook nog de toneelclub. Op school worden de buitenschoolse activiteiten nogal gestimuleerd. Ik zag de lijst waaruit ze kon kiezen en stimuleerde gezellig mee. Yoga-Mindfulness-Joggen-de knutselclub-de toneelclub. ‘Wat leuk allemaal. Doe maar en kies maar’, riep ik vrolijk. 

Dat deed ze, ze ging handwerken en op de toneelclub. Bij handwerken hoort een rok, die bijna af is. Bij toneel hoort een uitvoering (Annie!) en die spelen ze binnenkort. En daarvoor moet natuurlijk wat extra worden geoefend. Na school en in het weekend. Precies op die zaterdag wanneer ze ook dansvoorstelling heeft. ‘Wat een geluk dat mijn vriendinnen op vrijdag komen kijken’, merkte ze op. ‘Nee schat, voor vrijdag heb ik geen kaarten over,’ zei ik terug. Veel tijd voor paniek was er niet. We moesten de auto alweer in om naar de ballet-school te gaan. Maar toen ze haar tong verbrandde aan de lammetjes-koffie, die ik nog even snel had gemaakt, was daar die blik. Verbeten en vlak. 

En opeens snapte ik dat haar humeurig gedrag veel meer met stress dan met de puberteit te maken heeft. En dat ik dat helemaal over het hoofd had gezien.  Die mooie dochter van me, is een beetje aan het verdrinken in school, sport en spektakel. Dus mocht ze gisteren haar ‘ikblijfeendagthuis’-kaart inleveren. We zijn samen naar de Primark gegaan en omdat we alle tijd hadden, vond ik het nog leuk ook.

Opvoeden blijft leren, waarschijnlijk mijn hele leven lang. Als we straks in Maastricht wonen, bemoei ik me in ieder geval niet meer met haar hobby’s en/of vrij tijd. En als ze het dansen gedag zegt, heb ik altijd de dvd’d nog!      

En wat Lotte betreft; over twee weken is de grote drukte voorbij-geen dans en toneellessen meer. Dan heeft ze tijd over. Kan ze lekker gaan puberen!

 

Tot de volgende

x Yf

3 gedachten over “Puber of stress”

  1. ach die Lotte. Het leven is een leerproces en als je iets niet probeert, weet je ook niet hoe het is. Nu weet je het wel: te druk, dus volgend jaar lekker “niets”

  2. ach die Lotte. Het leven is een leerproces en als je iets niet probeert, weet je ook niet hoe het is. Nu weet je het wel: te druk, dus volgend jaar lekker “niets”

Geef een reactie